बन्दुकको नालबाट जन्मिएको “मृत्यु टेकेर पलपल” कविता संग्रह लोकार्पण

कविताकै सन्दर्भमा साहित्यकार नवराज लम्साल लेख्छन्:

“विवेक परिवर्तन हुन्, आगो टेकेर हुर्केका चेतना हुन् र जीवनलाई मृत्युकै आँखाले हेरेर सप्रेम बाँचेका तन्नेरी हुन् । उनका कविता विचारका कविता हुन् र विचारका जगमा उनी परिवर्तनको विवेक लिएर आएका छन् ।”

“बोल्नु, गर्नु र बाँच्नुको त्रिवेणीमा विवेकले विवेककै प्रयोग गरेका छन् । यी कविता उनका आँशु, आशा र सपना हुन् । आफ्नै दैलोमा विभत्सताको अग्नि हुर्हुरिएपछि उनी आफैँ पनि आगो भएका हुन् । आगो भएका बेला उनले आगोकै कविता लेखे । त्रिशुली नदीमा नुहाएर बसेनन्, आगैसँग खेल्न निस्के । आगोसँग खेल्नेले आगो पनि टेक्छ, अँगार पनि टेक्छ । उनका कवितालाई यसरी हेरिनु पर्छ ।”

समग्रमा कविताले जनयुद्धको कठोर समय देखि परिवर्तनको झिल्कोसम्मका सम्पूर्ण भावलाई प्रकट गरेको छ ।